การประเมินที่ได้รับในวันแรก

ฤดูใบไม้ร่วง ปี 2011

ในฮอว์คทาวน์โมลที่อยู่ติดกับ ยาฮูออคชั่นโดมที่ฟุกุโอกะ เธียเตอร์ของ HKT48 ก็สร้างเสร็จสมบูรณ์บนที่ที่เคยเป็นสนามซ้อมฟุตซอล

ในบรรดากลุ่ม AKB48 แล้ว เธียเตอร์ของฮากาตะเป็นเธียเตอร์ที่ใหม่ที่สุด รองรับผู้ชมได้ 300 คน กว้างขวางมาก และตรงกลางมีเวทีหมุนได้ยื่นออกมา เป็นผลงานที่หรูหรา

เรื่องราวในความทรงจำของมัตสึโอกะ นัตสึมิ

“ความรู้สึกตอนที่ได้ไปที่เธียเตอร์มีอิมแพคแรงมากค่ะ พอบอกว่าเกือบจะสร้างเสร็จแล้ว แล้วทุกคนก็ถูกพาไปที่นั่น กว้างมากเสียจนทุกคนต้องร้องว้าวออกมาเลยค่ะ ดีใจมากๆ ค่ะ ยังจำความรู้สึกที่ว่า นี่คือเธียเตอร์ของพวกเรา ที่ที่เราจะแสดงกัน ได้อยู่เลยค่ะ”

เธียเตอร์ที่หรูหราและใหญ่ที่สุดเป็นประวัติการณ์ของกลุ่ม AKB48

HKT48 ได้รับสภาพแวดล้อมที่พรั่งพร้อมมา

นอกจากเธียเตอร์แล้ว สิ่งที่เหล่าเด็กสาวได้รับมาก็มีอีกมาก

สมาชิกรุ่นแรกของบรรดารุ่นพี่กลุ่มอื่นเกือบทั้งหมดนั้น นับตั้งแต่ออดิชันมีเวลาสั้นๆ แค่ประมาณ 1 เดือนที่จะทำการแสดงในวันเดบิวต์ให้สำเร็จ

หากเทียบกับ HKT48 ที่มีเวลานับตั้งแต่ออดิชั่นเป็นเวลา 4 เดือนครึ่งแล้ว ก็เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเวลาเลย

“น้องสาวคนสุดท้องนี่ ได้รับการปฏิบัติด้วยเป็นพิเศษจังนะ” มีเสียงซุบซิบเช่นนี้ของแฟนๆ อยู่

ภายใต้สภาพการณ์นี้ เหล่าเด็กสาวต้องฝึกซ้อมเพื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ที่เป็นวันเดบิวต์ที่เธียเตอร์ เวลากระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ แล้วสมาชิกของ HKT48 ก็ลดลงเหลือ 21 คนจากที่ผ่านการออดิชั่นมาได้ 24 คน

แต่ทว่า คนที่จะได้ยืนที่เวทีในวันแรกนั้นมีแค่ 16 คนจากทั้งหมดเท่านั้น จะมีสมาชิก 5 คนที่ไม่สามารถขึ้นไปยืนบนนั้นได้

และแล้ววันที่ 26 พฤศจิกายน วันแห่งโชคชะตา

วันที่ควรจะเป็นวันเริ่มต้นของ HKT48

แฟนจำนวนมากเดินทางมายังเธียเตอร์

ทั้งแฟนๆ ในพื้นที่ หรือแฟนๆ ของ AKB48 ที่มาจากโตเกียว สื่อมวลชนมากมายทั้งในและนอกเขต และ อากิโมโตะ ยาสุชิซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ก็อยู่ด้วยเช่นกัน

 

ที่หลังเวที

4 เดือนครึ่งนับตั้งแต่วันออดิชัน แต่ละวันๆ ที่เพียรพยายามเพื่อทำความฝันให้เป็นจริง วันแรกที่จะได้แสดงผลลัพธ์ของความพยายามนั้นมาถึงแล้ว

จับกลุ่มกันเป็นวงกลม

มองไปที่ใบหน้าของสมาชิก

มองใบหน้าของเพื่อนพ้องที่พึ่งจะจำชื่อได้ ราวกับว่าออกมาจากท่อนหนึ่งของเพลง “Te wo Tsunaginagara”

จับมือกันแน่น ยิ้มกว้างออกมา มือที่สั่นค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย

อายุเฉลี่ย 13.8 ปี

เด็กสาวทั้ง 16คน ที่เป็นแค่เด็กผู้หญิงจนถึงเมื่อสามเดือนก่อน กำลังจะก้าวออกไปยังเวทีในฐานะไอดอล

“เอช! เค! ที! ฟอตี้เอต!”

เพลงเริ่มที่คุ้นเคย Overture ดังไปทั่วทั้งเธียเตอร์

ม่านเปิดขึ้นแล้ว

มีคนเต็มเธียเตอร์ที่กว้างขวาง

แท่งไฟนับไม่ถ้วนกำลังส่องแสง

ในช่วงเวลานั้นเด็กสาวทั้ง 16 คนล้วนแต่คิดว่า “ดีจริงๆ ที่พยายามมาจนถึงตอนนี้

เป็นเวลาราวๆ 1 ชั่วโมงครึ่ง เหล่าเด็กสาวแสดงอย่างสุดกำลังทั้ง 16 เพลง

อานาอิ “เมื่อนึกถึงความยากลำบากของการฝึกที่เคยผ่านมาจนถึงตอนนี้ เพราะเพลงสุดท้าย Tooku ni ite mo จับใจมากเลย ระหว่างที่ร้องเพลงก็เลยร้องไห้ไปด้วย มินะโซว(อิมาดะ มินะ) ฮารุปปี้ ซากุระ เองก็ร้องไห้ พอคิดว่าความฝันเป็นจริงแล้ว น้ำตาก็ไหลไม่หยุดเลยค่ะ”

ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง การแสดงวันแรกของเหล่าเด็กสาวก็ปิดม่านลง

“ทำได้แล้ว สุดยอดมากๆ เลย”

“คุ้มค่ากับที่พยายามมาแล้วล่ะ”

หลังการแสดงจบเหล่าเด็กสาวร่วมกันยินดีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา

โปรดิวเซอร์อากิโมโตะ ยาสุชิก็เข้ามาที่ตรงนั้น

เหล่าเด็กสาว ยืดตัวตรง หยุดยิ้มและกลั้นน้ำตา รอฟังความเห็นของอากิโมโตะ ยาสุชิ

“ทุกคน ขอบคุณที่เหน็ดเหนื่อยนะ การเต้นของ SKE48 รุ่นพี่ของพวกเธอนั้นยอดเยี่ยม NMB48 มีช่วงพูดคุยที่สนุกสนาน แต่ละกลุ่มต่างก็มีเรื่องดี อย่างไรก็ตามขอให้พวกเธอใช้มิตรภาพที่ดีในการแข่งขันนะ”

เด็กสาวทั้ง 16 คนที่ได้ฟังคำพูดของอากิโมโตะ ยาสุชิ ต่างก็ตกตะลึง

ชิโมโนะ ยูกิ

“เอ๋? มิตรภาพเหรอ” การมีมิตรภาพที่ดีก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก แต่ถูกพูดว่าให้ใช้สิ่งนั้นเป็นจุดขายแล้วก็รู้สึกเจ็บใจค่ะ ก็อยากจะได้รับการชมเชยเรื่องฝีมือมากกว่า แน่นอนว่าตอนนี้ถ้าลองคิดดูแล้วฝีมือที่จะทำให้ได้รับคำชมอะไรนั่นน่ะ คงไม่มีล่ะมั้งนะ”

มิยาวากิ ซากุระ

ชั้นคิดว่า “ที่พูดมาแบบนั้นเนี่ย เพราะว่าไม่มีอะไรดีสักอย่างเลยหรือไง” “คิดว่าทำได้ดีแล้วแท้ๆ แต่พวกเรายังใช้ไม่ได้งั้นเหรอ” ตอนนี้ถ้าลองมาคิดดู ก็คงมีคนที่รู้สึกชอบในมิตรภาพที่ดีของ HKT48 อยู่แน่นอน และสิ่งนั้นจะกลายเป็นจุดแข็งของเราได้ ความหมายที่อาจารย์อากิโมโตะพูดก็เข้าใจอยู่หรอก แต่ว่าในตอนนั้นก็อดคิดไม่ได้เลยว่า “พวกชั้นเนี่ยไม่มีเสน่ห์อะไรจะดึงดูดใจได้เลยสินะ”

 

ช่วงเวลาสามเดือนตั้งแต่ปิดเทอมหน้าร้อน

พยายามอย่างเต็มที่ด้วยวิธีของตัวเอง ต้องไปกลับระหว่างโรงเรียนกับเธียเตอร์ พยายามฝึกซ้อมมาตลอด

ทั้งๆ อย่างนั้นแล้ว การประเมินค่าที่พวกเราได้รับมีแค่ “มิตรภาพที่ดี” เท่านั้นเอง

เหล่าเด็กสาวที่เริ่มต้นพลางจับมือกันไว้ “วันแรก” ก็เป็นการเปิดม่านเช่นนี้เอง

DSCF6526

(ภาพประกอบจากหนังสือ : วันที่ 26 พฤษจิกายน 2011 วันแรกของการแสดงโคเอ็น “Te wo Tsunaginagara” ขณะกำลังร้องเพลง “Dai Suki” จากซ้าย มิยาวากิ มัตสึโอกะ โคดามะ โมโตมุระ)

Advertisements

2 thoughts on “การประเมินที่ได้รับในวันแรก”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s